Perro

Op deze foto zien we heel veel van wat we niet zien: Een hond die geconcentreerd naar iets kijkt valt ons als eerste op: de spanning in zijn lijf is bijna tastbaar.

Je voelt hoe het dier op het punt staat een sprong te maken of toe te happen en hoe hij volledig gericht is op de volgende beweging van de benen vóór hem die in een blauwe broek gestoken zijn.

Maar dan valt ons meer op: Een kind dat op een muurtje staat, een beetje afgewend van wat er zich op de voorgrond afspeelt. Een ander kind dat met enige moeite op datzelfde muurtje probeert te klimmen. Om het beter te zien ? Omdat het bang is voor de hond ? Of juist omdat het muurtje beklimmen spannender is dan de hond ? We kunnen het niet weten, maar wat ons opvalt is dat er van alles gebeurt terwijl er ogenschijnlijk niets gebeurt.

 

Dat is de kracht van de manier van vastleggen van Karine Versluis: de foto’s die zij maakt geven veel prijs, maar je moet er wel even voor kijken. In een enkel moment dat vastgelegd is op een straat, liggen aanwijzingen, gedachten, gebeurtenissen verscholen. Maar zo gekozen dat er niets overbodigs in het beeld te zien is. Op die manier worden we onmerkbaar in het beeld gezogen en uitgedaagd er méér in te zien dan een hond en een paar spelende kinderen. En we ervaren dat de tijd even is stilgezet. En eigenlijk worden we steeds benieuwder naar wat hierna gebeurt, naar de volgende seconde. Zal de hond toehappen? Klimt het kind op het muurtje? Springt het andere kind omlaag ?

Een foto die eerst zo duidelijk leek, blijkt meer vragen en verwachtingen op te roepen dan antwoorden te geven.
Daarom past deze foto zo goed bij het werk van Karine Versluis: De vragen die zij stelt leveren geen eenduidige antwoorden, maar wel een grote betrokkenheid. Zie bijvoorbeeld haar boek: Enkeltje Schiphol.

 

 

(Anthon Fasel}

 

fotograaf: 
Karine Versluis