Kittiwake

In 2012 maakte Maarten Boswijk een reis langs de kusten van Helgoland. Hij portretteerde de bewoners, vooral jongeren. Hij legde hun omgeving vast in verstilde beelden die van een opmerkelijke leegheid en vreemde poëzie getuigen: wat te denken van een geheel opgetuigde boot in de achtertuin die dienst doet als plantenbak, of een restaurant dat Zum Seehund heet. Helgoland heeft weinig inwoners, die dan ook nog veelvuldig in de verleiding komen om te verhuizen van dit afgelegen eiland naar het vasteland. Maar bovendien is het een eiland waar – door ligging en omvang- voor het eerst systematische vogelstudies zijn verricht. En dat verklaart de titel van het boekje dat Maarten Boswijk heeft samengesteld: “Where have all the songbirds gone.” (http://www.maartenboswijk.nl/project/where-have-all-the-songbirds-gone/) Niet uit ironie, maar louter als vastlegging zien we dan ook een paar foto’s van de vogels die gebleven zijn: meeuwen, rotsen vol. In deze foto zitten ze bijna in de etalage, in opgezette staat geboetseerd tegen een muur, met een naamkaartje erbij: het is een ontroerende poging om te laten zien wat het meeuwenleven is: er is een ei, een meeuw, een meeuwenjong. Het is daarmee het beeld van een eiland waar geen reden is om te blijven, maar geen aanleiding om weg te gaan. Het laat iets zien, dat zelfs zonder verbeeldingskracht goed voor te stellen is. Dat legt deze foto op treffende wijze vast: Je koestert toch wat je hebt, al is het niet meer dan wat opgezette meeuwen die tegen een muur zijn gemetseld.

fotograaf: 
Maarten Boswijk